Dream Theater Tarihçesi

Tarihçede İkinci perde bölümündesiniz. Değiştir :  

İkinci perde - 2. Bölüm

Dikkat ederseniz şu ana kadar şarkıların sözlerine ağırlık verdim. Çünkü DT albümlerinin müzikal yönü kesinlikle kusursuz, öyle ki size söyleyecek söz bırakmıyor. Progressive müzikte genel itiraz, nakaratların vurucu olmaması ve tekniğin fazlaca ön plana çıkıp duyguyu ezmesidir ama DT 'nin müziğinde böyle bir şey söz konusu değil. Teknik olarak en usta gitaristleri bile şaşırtacak kadar değişik, müzik ve melodi olarak da her kaliteli müzik dinleyicisinin ilgisini çekebilecek kadar güzel.

"Awake" çok başarılı oldu. Billboard listelerinde 32. sıraya kadar yükseldi, Almanya da 50.000 sınırına dayandı. Japonya 'da platinyum plak kazandı. "Lie" , Amerikan radyolarında çok çalınan bir hit oldu ama tabii biz Dream Theater fanlarını bu tip şeyler hiç ırgalamaz. Bizi tek ilgilendiren "Awake" in müziği ve müziğe getirdiği yenilikler. Daha önce "Images & Words" ten bahsederken söz ettiğim şeyler bu albüm için de geçerli. Progressive müziğin gelişmesine büyük bir ivme katar "Awake". Psychotic Waltz, Shadow Gallery, Magellan, Mekong Delta, Voivod ve Fates Warning gibi zaten varolan gruplardan yeni kurulacak olan Ice Age, Symphony X, Majestic, Magnitude 9, Pain Of Salvation ve Angra gibi grupları kapsayan koca bir piyasadan söz ediyorum. Death ve Blind Guardian gibi birçok grubun daha da progressiveleşmesi bu yıllarda gerçekleşir ve bu bence DT 'den bağımsız olarak gerçekleşen bir tesadüf değildir. Bu, Tarantino 'nun Pulp Fiction 'ıyla sinemaya yaptığı etkiye benzer. Hem pulp ve kara filmler yüksek bir ivmeyle artmaya başlar hem de her tür filmde Tarantinovari geyik muhabbetlerine sıkça rastlanılır olur.

( Bu arada "progresif" in sözlük anlamı ; gelişen, ileri giden, yenilikçi demektir. Pink Floyd karmaşık notaları nedeniyle değil, yenilikçi müziği nedeniyle progresiftir, bunu da hep süregelen kavram karmaşasını düzeltmek için belirtmek istedim. )

Kevin Moore 'un boşalttığı koltuğa bir ara şu anki klavyecileri Jordan Rudess oturur ama Jordan sonradan Dixie Dregs isimli bir grupla devam etme kararı alır. Daha önce KISS ve Alice Cooper 'la çalışan ve eski Beşiktaşlı Oktay 'a benzerliğiyle dikkat çeken Derek Sherinian gruba girer. Konserlerde bir süre çaldıktan sonra official-member mertebesine yükselir.

31 Ocak 1995' te Ronnie Scott 's "Uncovered Gig" ismi altında etkilendikleri isimlerin parçalarını uyarladıkları bir şova çıkarlar. Bu şovda Metallica 'dan "Damage Inc." i Napalm Death 'ten Barney Greenway ile seslendirirler. Marillion 'dan Steve Hogarth ve Steve Rothery ile Beatles 'dan "Happiness Is A Worm Gun" ı ve Marillion 'dan "Easter" ı coverlarlar. Diğer şarkılar ise : U2 'dan "Red Hill Mining Town", Rush 'dan "Tears", Tori Amos 'tan "Winter", UK 'den "In The Dead Of Night", Yes 'den "Machine Messiah", "Heart Of The Sunrise", "Close To The Edge", "Siberian Khatru" ve "Starship Trooper" ( Yes 'den Steve Howe 'la beraber ).Bu konserdeki kayıtlardan Elton John yorumu olan "Funeral For A Friend / Love Lies Bleeding" i, Deep Purple 'dan "Perfect Strangers" ı, Led Zeppelin Medley 'i ve The Big Medley 'i ( "In The Flesh" ( Pink Floyd ) , "Carry On Wayward Son" ( Kansas ) , "Bohemian Rhapsody" ( Queen ) , "Lovin' , Touchin' , Squeezin'" ( Journey ) , "Cruise Control" ( Dixie Dregs ) , "Turn It On Again" ( Genesis ) ) "A Change Of Seasons" EP 'sinde basacaklardır.

1995 Nisan 'ında "I&W" ün prodüktörü David Prater 'la 23 dakikalık "A Change Of Seasons" şarkısını kaydetmek için stüdyoya kapanırlar. Mike Portnoy 'un ilk yazdığı sözler olan bu şarkı sanırım grubun çok eski zamanlarından kalma. İyi ki onu tozlu kayıtlardan çıkartıp bize sunmuşlar. 1995 Eylül 'ünde "A Change Of Seasons" piyasaya çıkar.

Genelde belli bir başarıya ulaşmış her grup ; EP, konser albümü, 10. yıl kutlaması, 15. yıl kutlaması, vs. Gibi adlar altında güya "hayranlarımıza hediye" maskesiyle albümler yayınlarlar. Nitekim Manowar, Iron Maiden bunu sıkça yapar ve son Therion albümü de buna örnektir. Bu tip EP ve albümlerin arasında nitelikli ve özel değeri olan çok az çalışma vardır. ( misal : "Garage Days" , "Attack Of The Killer B 's" , "Made In Japan" , ...) "A Change Of Seasons" da özel bir EP 'dir. Coverlar zaten çok iyi seçilmiş, çok iyi çalınmış şarkılar, kendi tarzlarını da mükemmel bir şekilde katmışlar, bu yüzden hiç girmeyeyim. Kapağı bile kendini belli eder: Karların içinde sanki hava sıcakmış gibi mayolu bir çocuk, sahildeymiş gibi kum kovası ve ufak küreğiyle oynamaktadır. Solda bir gül açmıştır, kovanın üzerinde DT 'nin sembolü vardır. Kapakçığının arka kapağında ise deniz kenarında sıcaktan kavrulması gerekirken paltosuna sıkı sıkı sarılmıştır. Yerde kurumuş bir gül ve yaprakları uçuşan bir takvim vardır.

"ACOS" şarkısı, Mike Portnoy 'un annesinin ölümünden etkilenerek yazdığı yarı-otobiyografik yarı-gerçekdışı sözler üzerine. "The Crimson Sunrise" isimli intro, biraz Running Wild 'ın klasikleşmiş parçası "Conquistadores"u andırıyor. "Innocence" da hayatın tüm masumiyeti yok oluyor, "Carpe Diem" de DT 'nin "günü yakala" felsefesi ağırlık kazanıyor. "Geçmişten çok şey öğrenebiliriz ama o günler geride kaldı. Gelecek için ümitlenebiliriz. Ama tek bir gelecek olmayabilir... En derin korkumla yüzyüzeyim. Onun uçuşu için hazırlanıyorum. Gecenin içine doğru yürüdü. Son kez görmek için döndü. Gözlerimin içine baktı." Bu şarkıdaki alıntılar Table For Five ve Ölü Ozanlar Derneği 'nden. Robin Williams 'ın "Seize the day, carpe diem" diye fısıldamasını hatırlıyorsunuzdur. "The Darkest Of Winters" ismindeki enstrümantal parçadan sonra "Another World" de karakterimiz bunalımlarını alt etmeye çalışır. "Herşeyden vazgeçecektim. Cennet ; gökteki bir ütopya fikriyle körleşmiştim. Yalnızca beni boğan bir düş. Oh hadi, bu adama tapın. Sonra incitin ve reddedin. Hadi, onun acılarıyla beslenelim. Beni bir pencere çıkmasında asılı tutan ikiyüzlülerden sıkıldım. Sizin sempatinize ihtiyacım yok." Mısraları bir insanın iç çatışmasını mükemmel anlatır. 7. ve son bölüm olan "The Crimson Sunset" te adamımız erdem sahibi olmuş ve hayatın değerine varmıştır: "Günü yakala ve ağlama. Şimdi elveda demenin zamanı, gitmiş olsam da, yaşamaya devam edeceğim."

Grup bu EP 'den sonra yine yola koyulur. 96 'da ve 97 'de "The Fix for 96 / 97" isminde kısa turnelere çıkarlar. Bu turneler sırasında Dream Theater 'ın içinden Nightmare Cinema isimli başka bir grup doğar. Bu, grup elemanlarının arasında enstrümanların el değiştirmesiyle kurulur. John Petrucci davulda, Derek Sherinian gitarda , John Myung klavyede ve Mike Portnoy basta hünerlerini gösterir. James ise yine mikrofonda. Keşke vokalist de James olmasaydı da ortaya daha matrak birşey çıksaydı demekten alamıyorum kendimi.

Demek ki Dream Theater tarihi 2 perdede bitecek birşey değilmiş. Bitirebilirdim ama aceleye getirip sonradan pişman olacağım birşey yazmak istemedim. Türkçe'deki en iyi Dream Theater kaynağı olmasını istiyorum bu yazı dizisinin. Gelecek ay solo projeleri mercek altına tutup "sonsuzluğun içine düşeceğiz". Umarım.

Seize the day Carpe Diem


« Önceki bölüm  



Bu yazı için Doğu YÜCEL'e teşekkür ederiz. Doğu YÜCEL'in kişisel sayfası Düşler ve Kabuslar'ı mutlaka gezin.

Paylaş : FacebookTwitterGoogleFriendFeedMySpaceLive